منطقه آسیا–اقیانوسیه با داشتن ذخایر غنی معدنی، از چین و هند گرفته تا اندونزی و فیلیپین، قطب اصلی تولید مواد معدنی در جهان محسوب میشود. بر اساس دادههای سازمان زمینشناسی آمریکا (USGS)، این منطقه در سال ۲۰۲۵ حدود ۵۶.۶ درصد از ذخایر عناصر نادر خاکی جهان، ۴۲.۳ درصد نیکل، ۲۲.۹ درصد سرب، ۲۰ درصد روی، ۱۶.۵ درصد منگنز و ۱۲.۸ درصد سنگآهن را در اختیار دارد. سهم طلای آسیا ۱۰.۵ درصد و لیتیوم نیز ۱۰ درصد برآورد شده است.
با وجود این مزیتها، صنعت معدن آسیا–اقیانوسیه با چالشهایی همچون شکافهای زیرساختی، هزینههای بالای عملیاتی و بیثباتی سیاستی روبهروست. این عوامل، تحت تأثیر فشارهای خارجی و سیاستهای تجاری آمریکا تشدید شدهاند و باعث نوسانات بازار مواد معدنی حیاتی شدهاند.
تعرفهها و سیاستهای تجاری آمریکا، بهویژه در دوره ریاستجمهوری دونالد ترامپ، بازار معدن آسیا–اقیانوسیه را با چالشهای جدید روبهرو کرده است. تلاش آمریکا برای کاهش وابستگی به چین در زنجیره تأمین جهانی، باعث اختلال در بازار و در عین حال فرصتهای تازهای برای برخی کشورهای منطقه شده است.
در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۵، رئیسجمهور آمریکا توافقنامههایی با ژاپن، مالزی و تایلند برای توسعه همکاری در حوزه مواد معدنی حیاتی امضا کرد. در مقابل، برخی کشورهای منطقه با تعمیق روابط تجاری خود با چین، سعی در حفظ جایگاه راهبردی در زنجیره تأمین جهانی دارند.
زغالسنگ هنوز نقش محوری در صنعت معدن آسیا–اقیانوسیه دارد. در سال ۲۰۲۴، این منطقه حدود ۷۲.۷ درصد از تولید جهانی زغالسنگ را به خود اختصاص داد که سهم کشورهای اصلی به شرح زیر است:
| کشور | سهم تولید زغالسنگ منطقهای ۲۰۲۴ | پیشبینی سهم ۲۰۳۰ | نرخ رشد سالانه |
|---|---|---|---|
| چین | ۷۱.۳٪ | ۶۸.۶٪ | -۰.۱٪ |
| هند | ۱۶.۳٪ | ۱۶.۹٪ | ۵.۲٪ |
| اندونزی | ۱۲.۵٪ | ۱۳٪ | ۲.۵٪ |
چین همچنان قدرت بلامنازع معدنکاری جهان است و در سال ۲۰۲۴ بیش از نیمی از تولید زغالسنگ و بخشهای عمدهای از روی، سرب، لیتیوم، بوکسیت و سایر مواد معدنی حیاتی را در اختیار داشت. هند با رشد پرشتاب در تولید زغالسنگ و سنگآهن، نقش مهمی در تأمین مواد معدنی منطقه ایفا میکند.
اندونزی و فیلیپین نیز بهعنوان تولیدکنندگان کلیدی نیکل و کبالت، سهم مهمی در زنجیره تأمین جهانی دارند. پیشبینی میشود عرضه نیکل اندونزی تا سال ۲۰۳۰ با رشد ۳.۹ درصدی افزایش یابد، در حالی که تولید فیلیپین تقریباً ثابت باقی خواهد ماند.
صنعت معدن آسیا–اقیانوسیه با داشتن ذخایر عظیم و تنوع مواد معدنی حیاتی، همچنان محور اصلی زنجیره تأمین جهانی است. با این حال، چالشهایی همچون تعرفهها و سیاستهای تجاری خارجی، شکافهای زیرساختی و هزینههای بالای عملیاتی، مسیر رشد این بازار را تحت تأثیر قرار داده است.
چشمانداز تا سال ۲۰۳۰ نشان میدهد که چین و هند همچنان رهبری تولید مواد معدنی حیاتی را در اختیار خواهند داشت و کشورهای دیگر منطقه با تمرکز بر اصلاحات مقرراتی و معدنکاری پایدار، سعی در حفظ جایگاه خود در بازار جهانی خواهند داشت.
